Bu kitap bir “eve dönüş formülü”dür.
Bu formül, iki büyük göçün izinden doğdu: Biri babamın hikâyesi, diğeri benim çocukluğum. Göçün her
zaman bir yerden bir yere değil, bazen bir zamandan bir başka zamana yapıldığını fark ettiğimde şunu
anladım: İnsan, nereye giderse gitsin, dönüş yolunu hep kendi hikâyesinde taşır.
Hikâyeler öğüt vermez; yargılamaz, sadece kapı açar. İnsan, kendi hakikatini bazen ancak başka bir
hikâyenin aynasında güvenle görebilir. Bu kitap; hikâyele ...