“Perde açılacak birazdan. Artık oyuncuyu hiç kimse kurtaramaz. Titremeler gelir, tuvalete koşturur, korku sarar, ağzı kurur, soluksuz kalır, kaçmak ister, yok olmak ister, unutulmak ister.
Üçüncü zil. Birbirlerine sarıldılar. Onlar şimdi orada tek bir kişi.
Girdiler sahneye, aldılar yerlerini, perde kapalı. Perdenin öbür tarafında seyirci. Karanlık.
Açılıyor perde. Müzik geldi. Hafifçe yanmaya başladı ışıklar.
Dünyanın en güzel yerindeler.
İki bin beş yüz yılın hikâ ...