Bazı şeyler ölmez. Sadece içten içe eksilir. Ve eksildikçe… ‘kutsal’ olan, kendi ellerinde kendini terk eder.
“İNTİHAR EDEN KUTSALLARIM” bir bedenin değil, bir yaşamın, yaşamların ve bunlarla gelen anlamın yavaş çözülüşüdür.
Bu hikâyede kahraman yok. Çünkü kahramanlık, burada çoktan susmuştur. Geriye kalan; gecenin içine sızan bir derinlik, zamanın hafızasında yankılanan izler ve insanın kendine doğru geri çağrılışıdır.
Bir an… uykuyla uyanıklık arasında asılı kalan yüzler… ve içe ...