"Sokağa çıkıp ellerinde kahveleriyle yeni bir sabaha mutlu başlayan, ofislerine doğru yola koyulmuş insanları gördüğümde içimden onları deli gibi kıskandığımı hissettim. Her zamanki gibi yürüyen, koşan, gülen insanlar... Onlara artık tahammülüm kalmamıştı. Durup durup etrafıma baktım. Görülmemek önce rahatlatıcı, sonra aşağılayıcı oluyor. İçimden bağırmak, "Ben de buradayım," diye avazım çıktığı kadar bağırmak istedim. Ama kime? Kimsenin dinlemeye hazır olmadığı gibi ben de anlatmaya hazır değil ...